Stacks Image 314850

1991-1998

Reis gemaakt samen met Arco Zweistra.

reisverslag op site kunstgeografie
Hieronder een fragment uit mijn scriptie de machteloze onderzoekers wat gaat over deze reis:


“ Wij zien ook graag verbanden om ons handelen zin te geven. Over dat zoeken naar een
soort verband in een reeks toevallige gebeurtenissen wil ik een verhaal vertellen.
Ik heb het al vaak verteld en mensen die mij kennen hebben er ook wel een keer van
gehoord. Als U het al kent en er eigelijk wel genoeg over gehoord hebt sla dan gerust
een stuk over. Het gaat om een reis die ik samen met een vriend gemaakt heb. Het leuke
is eigenlijk dat we tijdens de reis het verhaal al vertelden aan mensen die we tegen
kwamen. Het lag dan ook steeds sterk aan de persoon aan wie het verteld werd hoe het
verhaal er uit zag. Je kan dus eigenlijk ook niet echt spreken over een verhaal, het
is een eigen leven gaan leiden, iedere deelnemer heeft zo z'n eigen versie, kent zo
z'n eigen fragmenten of is eigenlijk alles al weer vergeten. Ik weet eigenlijk niet
zo goed waar ik zou moeten beginnen. Daarom begin ik in het midden. We zijn net ingestapt
in een auto. Het is in Frankrijk, in Bretagne. We hebben de hele dag gelift en maar
iets van 150 kilometer afgelegd. Het is voor ons een bijzondere lift omdat het de eerste
auto is uit de streek waar we naar op weg zijn. Op het nummerbord prijkt nummer 29,
het regionummer van Finistére. We stappen in in regio 22. Met m'n gebrekkig frans probeer
ik aan de vrouw die ons meegenomen heeft te vragen of ze ook weet waar de grens is
tussen deze twee regio's. Ik besef dat het een beetje rare vraag is, ze weet het niet.

Als een soort verantwoording van deze vraag begin ik te vertellen. We zijn twee studenten
aan de kunstakademie en we reizen achter een bus aan die allerlei mytische plekken
bezoekt in Bretagne. Het is een reis in een reeks reizen door Europa. Op een eerdere
reis zijn we meegeweest en hebben Keltische plekken bezocht. Nu wilden we weer mee maar
de reis was te duur. Daarom hadden we een systeem bedacht om in het casino ons geld
te vermeerderen. Omdat we zelf ook wel wisten dat het niet geheel feilloos was hadden
we bedacht dat we de gegevens van de toekomstige reis, de route die de bus nu aan het
rijden is, in het casino zouden gebruiken. Ons systeem werkte op de simpele kansen, even
of oneven, het aantal kilometers op de kaart bepaalde zo waar we ons geld op in moesten
zetten. En we speelden ook nog op de 7; de achteraam van de docent die de reis orga-
niseerde. We hoopten met wat hulp van de Kelten zo ons reisgeld binnen te halen. Het
spelen ging goed en we stonden op een paar honderd gulden winst maar toen werden we
door ons systeem gedwongen bijna al ons geld in te zetten. Hij (Op de achterbank) zei
me alles op 22, dus even. Tijdens dat de bal van het roulette rolde en we niet meer
in mochten zetten, kwamen we er achter dat we fout ingezet hadden, de juiste afstand
was namelijk 29 kilometer dus moest eigenlijk alles op oneven.(We worden ingehaald
door een vrachtwagen.) De bal viel in vakje 29, we waren alles kwijt. Toen hadden we
dus niets meer dan de plek op de kaart waar we ons vergist hadden. Die plek op de kaart
was Huelgoat, kent U die plaats? "Nee ik kom uit de buurt van Quimper, meer aan de
kust." Door Huelgoat schijnt een riviertje te stromen dat de 'Argent' heet. (In het
frans werkt dat wat beter omdat ik al eerder het woord argent, is geld,gebruikte.)
Er is daar bovendien een plek waar het riviertje in de grond verdwijnt, Perte de l'argent.
Morgen is het de 29ste, het is dan precies een maand geleden dat we in het casino waren
en morgen komt ook de bus langs de Perte de l'Argent. We hebben een doosje gemaakt
waar we alles ingestopt hebben, dat moet morgen in de rivier gegooid worden.
Ik weet niet precies wat nou maakte dat het verhaal er redelijk uit kwam, ik had in
ieder geval het idee dat deze vrouw redelijk begreep waar we het over hadden. Dat is
iets in de sfeer van dat moment. Het is moeilijk om dat in zo'n getypte tekst weer
te geven. Wanneer iemand lacht, of even niet op de weg let. Dat zij ook een belangrijke
rol in ons verhaal speelde omdat zij ons een heel stuk in de goede richting bracht,
dat ze een mooi nummerbord had. Het lijken dingen die vreemd over moeten komen, het
klonk echter uitermate vanzelfsprekend. Ze zegt dat ze hier linksaf moet en dat Huelgoat
rechtdoor is. We stappen uit, maken een foto van het nummerbord en gaan langs de kant
van de weg zitten wachten op de volgende auto. “